آرشیو
موضوع بندی
سه‌شنبه 25 مرداد‌ماه سال 1384
شهیار قنبری



خانگی

 

ای تو ابریشم تو ای مخمل تبار

ای تو بی مرز ای تو شهر بی حصار

ای دهان تو پر از عطر غزل

ای زلال خانگی بر من ببار

سرخی ی من از تو ای آتشفشان

ای غزل رنگین کمان ماندگار

لحظه هایم را ببر تا پشت خواب

ای تو تکرار من ای آیینه دار

با تو باید سایه را پیدا کنم

در تو باید گم شوم دیوانه وار

تشنه باید بود و از دریا گذشت

با توام ای حسرت هر شوره زار

ای تو جادوی شب میلاد عشق

سبز سبزم کن در آغوش بهار

ناز من چیزی بگو حرفی بزن

ای تو تعریف من تعریف یار

با تو ام ای خوب خوب خوب من

خسته ام از انتظار و انتظار ...


چهارشنبه 29 تیر‌ماه سال 1384
شهیار قنبری




ساعت عاشق شدن

دوباره ماهی سرخ

دوباره آبی آب

دوباره عیدی من

غزل های ترد ناب

دوباره دست های تو

سفره هفت سین من

وقت تحویل بهار

ساعت عاشق شدن

 

ما باید دوباره بچگی کنیم

سبزی بهار و زندگی کنیم

 

دوباره مادربزرگ

رخت نو ، سوزن زده

تخم رنگی هم

از قفس در اومده

ساز پر ناز تو کو؟

نت به نت از ما بگو

از ترانه چکه کن

در بهار شست و شو

قصه دوباره ها

سکه ای به نام ما

دوباره شهزاده ای

عاشق مرد گدا

دوباره لمس علف

عطر زاییدن گل

دوباره رنگین کمون

روی تنهایی پل

دوباره قایم موشک

سر چهارراه شلوغ

دوباره عید دیدنی

از غزل های "فروغ"

 

ما باید دوباره بچگی کنیم

سبزی بهار و زندگی کنیم


پنج‌شنبه 9 تیر‌ماه سال 1384
شهیار قنبری


حرف

 

اگه سبزم ، اگه جگل

اگه ماهی ، اگه دریا

اگهاسمم ، همه جا هست

روس لب ها ، تو کتاب ها

اگه رودم ، رود گنگ ام

مث بودا ، اگه پاک

اگهنوری به صلیب ام

اگه گنجی زیر خاک

واسه تو قد یه برگم

پیش تو راضی به مرگم

اگه پاکم مث معبد

اگه عاشق مث هندو

مث بندر واسه قایق

واسه قایق ، مث پارو

اگهعکس چهل ستون ام

اگه شهری بی حصا ر

واسه آرش تیر آخر

واسه جاده یه سوار

واسه تو قد یه برگم

پیش تو راضی به مرگم

اگه قیمتی ترین سنگ زمین ام

توی تابستون دست های تو برفم

اگه حرف های قشنگ هر کتاب ام

برای اسم تو چند تا دونه حرفم

اگه سیل ام ، پیش تو قد یه قطره

اگه کوه ام ، پیش تو قد یه سوزن

اگه تن پوش بلند هر درخت ام

پیش تو اندازه ی دکمه ی پیرهن

اگه تلخی مث نفرین

اگه تندی مث رگبار

اگه زخمی ، زخم کهنه

بغض یک در ، رو به دیوار

 اگه جام شوکرانی

تو عزیزی ، مث آب

اگه ترسی ، اگه وحشت

مث مردن توی خواب


شنبه 28 خرداد‌ماه سال 1384
شهیار قنبری


سر کلاس نقاشی

 

حجاب خورشیدت کجاس

بچه ی تنبل کلاس ؟

خورشید خانم چارقد مشکی نمی خواس

مثل شما با این سرو شکل و لباس

کپه ی نور ما سبک تر از هواس

خورشید خام رهاتر از من و شماس

هرکی می خواد با کلاشی

سر کلاس نقاشی

پیرهن گلدار نکشیم

خاطره ی یار نکشیم

درخت سرباز نکشیم

بدتر از اون ساز نکشیم

باید بدونه عاقبت

دوبال پرواز می کشیم

درهای این مدرسه رو

رنگی و دلباز می کشیم

رو کاغذای بی صدا

ساز میکشیم  ساز می کشیم

 


چهارشنبه 25 خرداد‌ماه سال 1384
شهیار قنبری



سنگر بی سنگ

 

باید از سنگر بی سنگ تو بر می گشتم

از مدار عشق کمرنگ تو بر می گشتم

باید آن شب که فروتنا نه در میدان ات

من من کشته شد ، از جنگ تو بر می گشتم

باید از جنگ تو با هر چه که از من مانده

ترک اسب دست و پا لنگ تو بر می گشتم

عشق تو لحن بد سیل مصیبت بار است

باید از لحن بد آهنگ تو بر می گشتم

شعر سر سپردن از هجوم دلتنگی بود

باید از شعرک دلتنگ تو بر می گشتم

باید آن شب که فروتنانه در میدان ات

من من کشته شد ، از جنگ تو بر می گشتم


سه‌شنبه 17 خرداد‌ماه سال 1384
شهیار قنبری



قصه لب های یخ بسته

 

 

نباید به پشت سر نگاه کنم

آخه راه رفته دیدن نداره

دیگه هر چشمی بذار گریه کنه

صدای گریه شنیدن نداره

قصه ی لب های یخ بسته که خوندن نداره

آخه این جا با دروغ های تو موندن نداره

همه ی روز ها برام مثل همه

دیگه زندگی برام جهنمه

واسه تو یه پنجره دنیایی یه

واسه من یه پنجره خیلی کمه

همینه که من به شب

دیگه تن در نمی دم

از غم قصه ی تو

گریه م و سر نمی دم

قصه ی لب های یخ بسته که خوندن نداره

آخه این جا با دروغ های تو موندن نداره

تو می خوای من و تو مرداب ببینی

من و عاشق من و بی تاب ببینی

اما من به قصه هات گوش نمی دم

تو باید موندن ام و خواب ببینی

قفل تنهایی من

یه روز آخر وامیشه

اگه از این جا برم

کلیدش پیدا میشه

 


پنج‌شنبه 29 اردیبهشت‌ماه سال 1384
شهیار قنبری


غزل کوچه باغ

 

ما رو باش رو چه درختی اسم مون و جا می ذاریم ، ما رو باش !

قسمتی جز اون دو چشم نامسلمون که نداریم ، ما رو باش !

تشنه موندیم ولی مشت آب تا اهل و نخواستیم سر ظهر

گفتی از جنس نظر کرده ی ابریم و می باریم ، ما رو باش !

چشم خشکیده داره به ناودون کوچه حسادت میکنه

ما به این بغض سمج گفته بودیم ابر بهاریم ، ما رو باش !

پاکی تو رونق یه دریا ماهی رو شکسته توی تور

دریا گفته که ما صیادیم و غافل که شکاریم ، ما رو باش !

به هوای تو چراغ حرمت رفیق و کشتیم نا رفیقگ

چون برای حجله مون میخواستی مهتاب و بیاریم ، ما رو باش !

به هواداری تو ، شیشه ی می خونه را با سنگ شکستیم

سنگ و شیشه اگه دشمن ، من وتو که موندگاریم ، ما رو باش !

غزل کوچه ی ما قلندرای پیر عاشق که اینه

فکر تازه عاشق پیاده باش ما که سواریم ، ما رو باش !  

                                                              

                                                                   اینارو باش !


دوشنبه 19 اردیبهشت‌ماه سال 1384
شهیار قنبری


معلم بد

 

آهای معلم بد

چه قدر جریمه باید

چند تا ستاره بسه

                     برای جمع و منها

                                چند تا بوسه  قدیمی                                                                        

                  چند تا ترانه راهه

چند تا سپیده ، رنگی

             چند تا سپید سیاهه

                      به تیغ آفتاب قسم

                              نفس بریده منم

                              از لج این کج کلاه

                            دوباره رج میزنم

                       جریمه های خطی

          جریمه های حرفی

                                       جریمه های آبی

                          علم بهتر است یا ثروت

                        گوشه ی پرت نیمکت

                           بغل بغل تعارف

                    غزل غزل خشونت

                       بغض کدوم پرنده

                           باید هنوزبباره

                            زخم کدومقناری

                             مرهم این دیاره

                            چنت تا شکار آهو

                           تا ته بیشه مونده

                             تا این جا داغ آواز

چند تا قفس سوزونده ؟!

 


چهارشنبه 7 اردیبهشت‌ماه سال 1384
شهیار قنبری



هفته ی خاکستری

 

شنبه روز بدی بود

روز بی حوصلگی

وقت خوبی که می شد

غزلی تازه بگی

ظهر یکشنبه ی من

جدول نیمه تموم

همه خونه هاش سیاه

روی خونه جغد شوم

صفحه ی یادداشت های من  

گفت دوشتبه روز میلاد منه

اما شعر تو می گه که چشم من

"تو نخ ابره ، که بارون بزنه "

آخ اگه بارون بزنه ،

آخ اگه بارون بزنه

غروب سه شنبه خاکستری بود

همه انگار نوک کوه رفته بودن

به خودم هی زدم ، از این جا برو

اما موش خورده ، شناسنامه ی من

عصر چهارشنبه ی من

عصر خوشبختی ی  ما

فصل گند ید ن من

 فصل جون سختی ی ما

روز پنجشنبه اومد

مثل سقاهک پیر

رو نوکش یه چیکه آب

گفت به من : بگیر بگیر !

جمعه رف تازه یی برام نداشت

هرچی بود ، پیش تر از این ها گفته بود ...


پنج‌شنبه 1 اردیبهشت‌ماه سال 1384
شهیار قنبری






کمی با من مدارا کن

 

 

کمی با من مدارا کن

که خود را با تو بشناسم

من گم را تو پیدا کن

تو را از شب جدا کردم

تو را از قصه  آوردم

نمی شد با تو بد باشم

نمی شد از تو برگردم

کمی با من مدارا کن

صبوری کن تحمل کن

من گم را تو پیدا کن

نه از برگم نه از جنگل

نه از باران ، نه از شبنم

نه آن تعمیدی رودم

نه آن مریم ترین مریم

منم همسقف دیروزی

که عطر خانگی دارم

که دستان تو را باید

به شام سفره بسپارم

اگر سختم ، اگر دشوار

اگر سیل مصیبت بار

اگر تلخم ، اگر بیمار

منم از عشق تو بسیار

من آن  هم خون و هم گریه

که بغض اش را به دریا داد

که از اوج پریدن ها

بر این ویرانه ها افتاد

کمی با من مدارا کن

صبوری کن تحمل کن

من گم را تو پیدا کن

 

 

 


   1       2    >>