X
تبلیغات
رایتل
هزار و یکشب

آرشیو
موضوع بندی
سه‌شنبه 11 مرداد‌ماه سال 1384
فروغ فرخزاد



شب و هوس

در انتظار خوابم و صد  افسوس 

خوابم   به  چشم  باز نمیآید

اندوهگین   و غمزده   می گویم

شاید  ز  روی  ناز  نمی آید

چون  سایه گشته  خواب  و نمی افتد

در  دامهای   روشن چشمانم

 می خواند   آن  نهفته  نامعلوم

در  ضربه های  نبض  پریشانم

مغروق  این جوانی  معصوم 

مغروق  لحظه های  فراموشی

مغروق  این  سلام  نوازشبار

در بوسه  و  نگاه  و همآغوشی

 می خواهمش  در این  شب تنهایی

با  دیدگان   گمشده  در دیدار

  با  درد ‚ درد  ساکت  زیبایی

  سرشار ‚ از  تمامی  خود سرشار

می خواهمش   که بفشردم  بر  خویش

  بر  خویش     بفشرد من  شیدا  را

  بر هستیم   به پیچد ‚  پیچد  سخت

آن  بازوان   گرم و توانا  را

 در   لا بلای    گردن  و  موهایم

گردش  کند   نسیم  نفسهایش

  نوشد   بنوشد  که   بپیوندم

  با  رود   تلخ   خویش  به دریایش

وحشی و  داغ  و پر  عطش و  لرزان

  چون  شعله های  سرکش  بازیگر

  در  گیردم  ‚  به  همهمه ی  در گیرد

خاکسترم   بماند   در بستر

 در آسمان    روشن   چشمانش

  بینم   ستاره های  تمنا  را

 در بوسه های  پر شررش  جویم 

لذات  آتشین  هوسها  را

می خواهمش  دریغا ‚  می خواهم 

می خواهمش   به  تیره   به  تنهایی

 می خوانمش   به  گریه   به  بی تابی

  می خوانمش  به صبر ‚  شکیبایی

لب  تشنه می دود   نگهم   هر دم

  در  حفره های  شب   ‚  شب  بی پایان

  او  آن  پرنده   شاید   می گرید

  بر بام  یک ستاره   سرگردان