X
تبلیغات
زولا
هزار و یکشب

آرشیو
موضوع بندی
جمعه 30 اردیبهشت‌ماه سال 1384
رودکی


ترانه چنگ یا بوی جوی مولیان

 

بوی جوی مولیان آید همی

یاد یار مهربان آید همی

ریگ آموی و درشتی های او

زیر پایم پرنیان آید همی

ای بخارا ، شادباش و دیر زی

میر زی تو میهمان آید همی

آب جیحون از نشاط روی دوست

خنگ ما را تا میان آید همی

ای بخارا ، ای بخارا

شادباش و دیر زی

میر ز تو شادمان آید همی

میر ماه است و بخارا آسمان

ماه سوی آسمان آید همی

میر سرو است و بخارا بوستان

سرو سوی بوستان آید همی

بوی جوی مولیان ، یاد یار مهربان آید همی


پنج‌شنبه 29 اردیبهشت‌ماه سال 1384
شهیار قنبری


غزل کوچه باغ

 

ما رو باش رو چه درختی اسم مون و جا می ذاریم ، ما رو باش !

قسمتی جز اون دو چشم نامسلمون که نداریم ، ما رو باش !

تشنه موندیم ولی مشت آب تا اهل و نخواستیم سر ظهر

گفتی از جنس نظر کرده ی ابریم و می باریم ، ما رو باش !

چشم خشکیده داره به ناودون کوچه حسادت میکنه

ما به این بغض سمج گفته بودیم ابر بهاریم ، ما رو باش !

پاکی تو رونق یه دریا ماهی رو شکسته توی تور

دریا گفته که ما صیادیم و غافل که شکاریم ، ما رو باش !

به هوای تو چراغ حرمت رفیق و کشتیم نا رفیقگ

چون برای حجله مون میخواستی مهتاب و بیاریم ، ما رو باش !

به هواداری تو ، شیشه ی می خونه را با سنگ شکستیم

سنگ و شیشه اگه دشمن ، من وتو که موندگاریم ، ما رو باش !

غزل کوچه ی ما قلندرای پیر عاشق که اینه

فکر تازه عاشق پیاده باش ما که سواریم ، ما رو باش !  

                                                              

                                                                   اینارو باش !


چهارشنبه 28 اردیبهشت‌ماه سال 1384


آمد اما

 

آمد ، آمد اما ، در نگاهش آن نوازشها نبود

چشم خواب آلوده اش را ، مسی رویا نبود

نقش عشق و آرزو از چهره دل ، شسته بود

عکس شیدایی ، در آن آئینه سیما نبود

لب همان لب بود اما بوسه اش گرمی نداشت

دل همان دل بود ، اما ، مست و بی پروا نبود

در دل بیزار خود جز بیم رسوایی نداشت

گرچه روزی هم نشین ، جز با من رسوا نبود

در نگاه سرد او غوغای دل خاموش بود

برق چشمش را ، نشان ، از آتش سودا نبود

دیدم ، آن چشم درخشان را ، ولی در این صدف

گوهر اشکی که من می خواستم ، پیدا نبود

بر لب لرزان من ، فریاد دل ، خاموش بود

آخر آن تنها امید جان من تنها نبود ،تنها نبود

جز من و او ، دیگری هم بود ، اما ای دریغ

آگه از درد دلم ،زان عشق جانفرسا ، نبود


سه‌شنبه 27 اردیبهشت‌ماه سال 1384
بابا طاهر


این شعر تقدیم میکنم به ساناز عزیز امیدوارم که حالش خوب باشه  

دلا از درد تنهایی به جونم

 

دلا از درد تنهایی به جونم

ز آه و ناله خود در فغونم

شبان تار از درد جدایی

کنه فریاد مغز استخونوم

عزیزون از غم و درد جدایی

به چشمونم نمونده روشنایی

گرفتارم به دام غربت و درد

نه یار و همدمی نه آشنایی

فلک کی بشنوه آه فغونم

به هر گردش زنه آتش به جونم

یک عمری بگذرونم با غم و درد

به کام دل نگرده آسمونم

نمی دونم دل دیونه کیست

اسیر نرگس مستونه کیست

نمیدونم دل سرگشته ما

کجا میگردد و در خونه کیست

مو کر سوته دلانم چون ننالم

مو کز بی حاصلانم ننالم

نشسته بلبلان با گل بنالند

مو که دور از گلانم چون ننالم

نصیب کس نمی گرده دل ما

که بسیاره غم بی حاصل ما

کسی کو از غم و دردم خیر داشت

که داره مشکلی چون مشکل ما

دلی دیرم که بهبودش نمی بو

نصیحت میکنم سودش نمی بو

به بادش می دهم نش میبره باد

بر آتش می نهم دودش نمی بو

بود درد من و درمونم از دوست

بود وصل من و هجرونم از دوست

اگر قصابم از تن واکنه پوست

جدا هرگز نگرده جانم از دوست

من آن آواره بی خانمونم

من آن محنت نصیبت سخت جونم

من آن سرگشته خارم در بیابون

که هر بادی وزه پیشش دوونم

به صحرا بنگرم صحرا ته بینم

به دریا بنگرم دریا ته بینم

به هر جا بنگرم کوه دشت

نشان از قامت رعنا ته بینم


دوشنبه 26 اردیبهشت‌ماه سال 1384
فروغ فرخزاد


باد ما را خواهد برد


در شب کوچک من ، افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

در شب کوچک من دلهره ویرانیست

گوش کن

وزش ظلمت را میشنوی ؟

من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

من به نومیدی خود معتادم

وزش ظلمت را می شنوی؟

در شب اکنون چیزی میگذرد

ماه سر سخت و مشوش

و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است

ابرها، همچون انبوه عزاداران

لحظه باریدن را گوئی منتظرند

لظه ای

و پس از آن هیچ ،

پشت این پنجره شب دارد می لرزد

و زمین دارد

باز می ماند از چرخش

پشت این پنجره یم نامعلوم

نگران من تست

ای سراپایت سبز

استهایت را چون خاطره ای سوزان ، در دستان عاشق من بگذار

و لبانت را چون حسی گرم از هستی

به نوازش های لبهای عاشق من بسپار

باد ما را با خود خواهد برد

باد ما را با خود خواهد برد


یکشنبه 25 اردیبهشت‌ماه سال 1384
سهراب سپهری


و هم

جهان ، آلوده خواب است.

فرو بسته است وحشت در به روی هر تپش ، هر بانگ

چنان که من به روی خویش

در این خلوت که نقش دلپذیرش نیست

و دیوارش فرو میخواندم در گوش:

میان این همه انگار

چه پنهان رنگ ها دارد فریب زیست !

شب از وحشت گرانبار است.

جهان آلوده خواب است و من در و هم خود بیدار :

چه دیگر طرح می ریزد فریب زیست

در این خلوت که حیرت نقش دبوار است ؟


شنبه 24 اردیبهشت‌ماه سال 1384
حافظ


عیشم مدامست

 

            عیشم مدامست

                   از لعل دلخواه

                      کارم به کامت

                       الحمدلله الحمدلله

                      ای بخت سرکش

                    تنگش به برکش

                    گه جام زرکش گه لعل دلخواه

                                                ما را به رندی

                                                 افسانه کردند

                 پیران جاهل

                                                شیخان گمراه

                     از دست زاهد

                               کردیم توبه

                                        وز فعل عابد

                                                       استغفرالله استغفرالله

                                                          جانا چه گویم

                                                         شرح فراقت

                                              چشمی و صد نم

                                           جانی و صد آه

                                      ای بخت سرکش

                                   تنگش به برکش

                               گه جام زرکش

                          گه لعل دلخواه

                     شوق لبت برد

                         از یاد حافظ

                            درس شبانه

                            ورد سحرگاه


جمعه 23 اردیبهشت‌ماه سال 1384
هزار و یک شب

سلام به دوستان و بازدیدکنندگان وبلاگ هزار و یک شب  . امیدوارم خوب و خوش سلامت باشین  . امیدوارم از این شعر هایی که براتون در این وبلاگ مینویسم خوشتون اومده باشه .
شما میتونین شعرهای خودتون رو به این ایمیل بفرستین تا من شعرهای شما رو در وبلاگم قرار بدم. خیلی خیلی از شما ممنونم.
ایمیل هزارو یک شب :weblog_1001_nighte@yahoo.com


جمعه 23 اردیبهشت‌ماه سال 1384


به جز خدا کسی نیست
همه دلا شکسته  تموم لبها بسته
دلم می خواد بخونم              اما سازا شکسته
همه دلا پر غم                تو چشما اشک ماتم
دیگه فریاد رسی نیست                                         
                                         به جز خدا کسی نیست
از عشق نمیشه حرف زد
نه از محبت دم زد
دیگه کسی نمونده که رفت و خونش در زد
زبس تنها نشستم
درارو خو بستم
 هم صحبت آینه      اونم زدم شکستم
آه ای خدا بداد ما نمیرسی
مردیم همه ز حسرت و زبی کسی


پنج‌شنبه 22 اردیبهشت‌ماه سال 1384
سعدی


به جهان خرم از آنم

               

              به جهان خرم از آنم

                      که جهان خرم از اوست

                                                                   عاشقم بر همه عالم

                                که همه عالم از اوست

                                                 به غنیمت شمر ای دوست

                                                       دم عیسی صیح

                                      تا دل مرده مگر زنده کنی

                                                   کاین دم از اوست

                                               به حلاوت بخورم زهر

                                                     که شاهد ساقی است

                                                       به ارادت بیرم درد

                                                    که درمان هم از اوست

                                                         غم و شادی بر عارف

         چه تفاوت دارد

    ساقیا باده بده شادی آن

            کاین غم از اوست

                     سعدیا گر بکند

                       سیل فنا خانه عمر

                                 دل قوی دار

                                                                      که بنیاد بقا محکم از اوست


   1       2       3       4    >>